Datum:

Opskrif:

Gedagte: Vanoggend, in daai stil oomblik voordat die dag regtig begin, het ek weer net so stil gaan staan in my eie enigheid… en ek was verwonderd. Nie oor iets groot wat gebeur het nie, maar oor God self. Oor die manier waarop Hy die skepping met sulke fyn vingers geweef het. Ek dink aan die kleinste blommetjie wat jy amper mis as jy nie mooi kyk nie. Aan insekte wat hul eie geheime wêreld het, perfek inmekaar gesit. Aan die sel wat jy nie met die oog kan sien nie, en die sterrestelsel wat jy nie kan begryp nie. Alles — van mikroskopies tot majestueus — lê in God se hand. En dan, soos altyd, kom die mens en breek uit. Ons kap af, ons verwoes, ons jaag ons eie gewin na. Ek dink aan die reënwoude in Suid-Amerika wat genadeloos verdwyn. En ek hoor Midnight Oil se woorde in my kop: ons brand die beddens waarin ons slaap af. Dis presies wat ons doen. En tog… het God ons lief. Gister het ons dit weer beleef toe ons saam om die Nagmaaltafel gesit het. Daai eenvoudige brood en wyn wat ons herinner: God kom sit tussen Sy kinders. Hy daag op. Hy nooi. Hy vergewe. Hy maak nuut. En deur die week? Dan kom soek Hy ons. Dan wil Hy ons deurdrenk met Sy teenwoordigheid, soos water wat stadig deur ’n spons intrek. Hy wil hê ons moet ons lewens bou op Hom — hier, naby, in ons. Dit is vir my aangrypend. Meer as kosbaar. Dit laat my saam met Dawid in Psalm 8 net stil raak: “Here, ons Here, hoe wonderbaar is U Naam oor die hele aarde… As ek u hemel aanskou, die werk van u vingers… wat is die mens dan dat U aan hom dink?” Wanneer ek snags opkyk na die sterre, of foto’s sien van verre planete, dan verstaan ek regtig nie hoekom God so lief is vir ons nie. Want wat ons doen, is dikwels rebels. Soms is dit niks minder as hoogverraad teen die Een wat ons geskep het nie. En tog… bly Sy liefde stroom. Ons kies gemak, gerief, begeertes — en Hy kies ons steeds. Ek kyk na die kruis van Jesus Christus, en ek is oorweldig. Die aakligheid van Sy lyding, die gewig van Sy liefde. En dan hoor ek dit: Dis vir my. Dis vir jou. Die opstanding, die hemelvaart — en die besef dat dit nie daar eindig nie. Want die teenwoordigheid van God bring ook die realiteit van oordeel. Daar is ’n afsny punt wat net God ken. Maar vandag, op hierdie Maandagoggend, wil ek jou nooi: Wy jou lewe opnuut aan God toe. Nie halfpad nie. Nie uit gewoonte nie. Maar in volkome oorgawe — terwyl ons nog kan. En kom raak saam met my verwonderd. Verwonderd oor God. Oor Sy teenwoordigheid. Oor Sy liefde wat nie ophou nie.