Datum:

Opskrif:

Gedagte: GEDAGTE VIR DIE WEEK : DIE VRAAG AGTER DIE VRAAG Gister het ons weer gehoor hoe Jesus die Skrifgeleerde se vraag heeltemal omdraai. Die man wou weet: “Wie is my naaste?” Maar Jesus wys dat dit nie die regte vraag is nie. Die regte vraag is: “Watter soort naaste is ek?” In Lukas 10 het ons weer beleef hoe die priester, die Leviet en die Samaritaan almal die beseerde man sien — maar nie almal se harte het dieselfde gereageer nie. Die man lê halfdood langs die pad. Hy is beroof, verneder, stukkend. En tog is dit nie die sien wat die verskil maak nie — dit is wat in die hart gebeur wanneer jy sien. “Die verskil lê in wat in hulle harte gebeur het toe hulle hom sien.” Die priester het waarskynlik aan sy veiligheid gedink. Die Leviet aan sy gerief of sy reinheid. Maar die Samaritaan het aan die man se nood gedink. Hy het stilgehou. Hy het gebuk. Hy het betrokke geraak. Hy het barmhartigheid bewys. En dan sê Jesus vir die Skrifgeleerde — en vir ons: “Gaan doen jy net so.” Hierdie week word ons uitgenooi om eerlik te kyk na ons eie harte. Nie om te vra wie verdien ons liefde, tyd of aandag nie. Nie om te vra wie “in” of “uit” is nie. Maar om te vra: Hoe lyk my hart wanneer ek iemand se pyn sien? Ons leef tussen mense wat nie altyd fisies bloei nie, maar wel emosioneel, geestelik en sosiaal. Mense wat beroof is van hoop, vrede, waardigheid of liefde. Mense wat langs die pad van die lewe lê — soms stil, soms onsigbaar, soms naby genoeg dat ons hulle kan raak sien… as ons wil. Die gevaar van ons tyd is dat ons so gewoond raak aan nood dat ons ophou voel. Ons raak haastig. Ons raak besig. Ons raak verhard. Ons dink iemand anders sal help. Maar Jesus roep ons terug na ’n eenvoudige, maar radikale manier van leef: barmhartigheid wat stilhou. Die Samaritaan het nie gevra of die man dit verdien nie. Hy het nie eers geweet wie hy is nie. Hy het net gesien — en sy hart het beweeg. Mag dit ook hierdie week met ons gebeur. Mag ons oë oop wees vir mense langs die pad. Mag ons harte sag wees wanneer ons nood sien. Mag ons voete stadig raak wanneer iemand se pyn ons roep. Mag ons hande bereid wees om te dien. Want uiteindelik sal die wêreld nie net onthou wat die kerk gepreek het nie — maar hoe die kerk liefgehad het.